خداوند پيش از او به ما داده ، به سوى خود بكشد يا حسينى كه مىكوشد آنچه را كه خداوند پيش از او در بارهء ما نازل فرموده نقض كند و يا حنفى كه به جهل خويش مىخواهد شمشير ما خونش را بريزد . جوان به اوگفت : « آيا باده گسارى و شراب و نىها ( موزيك ) و غلام بچه‌ها براى تو حلمى باقى گذاشته ؟ و چه وقت توبه خانوادهء من مهربان بودى در حالى كه فدك را كه ارث آنان از رسول خدا صلى الله عليه و آله بود از آنها چاپيدى و اينك ابو حرمله آن را وارث شده است . و امّا اينكه نام پدرم محمّد را ياد كردى بايد بدانى كه تو مىخواستى ( با بردن نامش ) از عزّتى كه خداى و رسولش او را بالا برده بودند پايين بكشانى و به شرفى دست يازى كه از رسيدن به بلنداى آن نا توانى و بدان نمىرسى . تو چنانى كه شاعر گفت : فغض الطرف انك من نمير * فلا كعبا بلغت و لا كلابا تو از آنچه از دست حسنى و حسينى و حنفى مىكشى به من شكايت مىكنى پس چه بديارى و چه بد خاندانى ! آنگاه جوان پاى خويش را دراز كرد و گفت : اين دو پاى من براى زنجيرت و اين گردن من براى شمشيرت . پس به گناه من مبتلا شو و ستم مرا به گردن گير كه اين نخستين كار ناشايستى نيست كه تو و پيشينيانت آن را به اجرا در آورده‌ايد . خداوند متعال مىفرمايد : ( قُل لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى ) پس به خداى سوگند كه تو درخواست رسول خدا صلى الله عليه و آله را پاسخ نگفتى و به كسانى جز خويشان او مهربانى كردى .